خلسه ام را دوست دارم.
سکوتم را
بی وزنی ام , بی وزنی مطلقم را
پروازم را,
سلولهایم رشد می کنند. رشد سلولها دردناک است.
استخوانهایم می شکنند و قلمه ای برای استخوان جدید نیست.
به خاکستر فکر میکنم و رویـش از میان خاکستر.
اما شنیده ام ققنوس افسانه ای بیش نیست.
خاکستر شدن از من, بـاقی اش با افـسـانـه.
( بلوط )
اما به روال هميشه ، هيچكس به نسل جوان ايران نگاهي نيانداخت ، ببيند چهار ستون بدنهايمان لرزيد كه روزنامه ها نوشتند : " اميد ايرانيان در مدار زمين قرار گرفت !"
براي بسياري از مردم ايران زمين ، به خصوص آنها كه به تازگي به دهه سوم زندگي شان پاي گذاشتند ، خبر بدي بود .
آخر ما كه در اين چند ساله عادت كرده بوديم ، اميدمان به باد رفته باشد ، مگر چقدر جنبه و توانايي و تحمل داريم كه امروز آنرا به فضا فرستاديد؟